Czy AI rozumie humor ?

Co to znaczy, że maszyna „rozumie” humor? To pytanie bada, czy AI może uchwycić zabawne, społeczne i często zakorzenione kulturowo sygnały, które sprawiają, że żarty, gry słowne lub absurdy są śmieszne. Pyta również, czy maszyny mogą wyjść poza dopasowywanie wzorców, aby generować humor, który autentycznie rezonuje z ludzkim doświadczeniem. Odpowiedź ma znaczenie dla tego, jak projektujemy towarzyszy, twórców i komunikatorów w erze AI.

Background

W literaturze badawczej z zakresu przetwarzania języka naturalnego i nauk kognitywnych rozumienie humoru jest ujmowane jako zdolność do rozpoznawania, interpretowania i tworzenia treści humorystycznych poprzez wykrywanie społecznych i kulturowych sygnałów, a nie poprzez odwoływanie się do utartych skojarzeń. Ta zdolność ma hipotezę, że może poprawić interakcję człowiek-komputer, rozrywkę, a nawet więzi społeczne, umożliwiając maszynom uczestnictwo w współpracy, zależnym od kontekstu konstruowaniu znaczenia, które często wymaga humor.

Potencjalne zastosowania obejmują czatboty zdolne do prowadzenia błyskotliwej pogawędki, automatyczne generowanie żartów oraz narzędzia wspomagające pisarzy komedii.

Obecne systemy AI zajmujące się humorem działają głównie poprzez dopasowywanie wzorców trenowane na dużych korpusach tekstowych. Systemy te mogą etykietować żarty lub uzupełniać puenty na poziomie powyżej przypadkowego w testach takich jak „Joke Explainer task” lub konkurs „New Yorker Caption Contest”. Jednak ich działanie zazwyczaj opiera się na cechach powierzchownych – grze słów, powszechnych szablonach puent lub statystycznie częstych strukturach żartów – i nie udaje im się uchwycić głębszych mechanizmów kognitywnych lub społecznych, które nadają humoru znaczenie dla ludzi. Na przykład, podczas gdy model może rozpoznać grę słów jako „śmieszną” na podstawie nakładania się słów, często nie potrafi wyjaśnić, dlaczego gra słów podważa oczekiwania lub odzwierciedla wspólny kontekst kulturowy. Systemy nadal mają trudności z nowatorskim, absurdalnym lub specyficznym kulturowo humorem, który wymaga subtelnej wiedzy o świecie, wnioskowania pragmatycznego i wrażliwości emocjonalnej. W związku z tym obecna AI zajmująca się humorem najlepiej charakteryzuje się jako asystująca, a nie autentycznie rozumiejąca – wspierająca pisarzy w burzy mózgów, edycji scenariuszy lub generowaniu wariantów, ale niezdolna do samodzielnego tworzenia humoru, który publiczność ludzka uznałaby za autentycznie śmieszny na własnych warunkach.