Czy AI może opracować autonomiczne hipersoniczne pociski manewrujące zdolne do adaptacyjnego unikania i ponownego angażowania celów w czasie rzeczywistym bez nadzoru człowieka ?

Czy technologia już istnieje, aby zbudować samonaprowadzające się, ultraszybkie pociski manewrujące, które mogą unikać ognia wroga, zmieniać cele w locie i dokończyć zadanie bez udziału człowieka? Publiczne zapisy sugerują, że elementy są w fazie zmian, niektóre możliwości zostały udowodnione w testach, ale kluczowe zabezpieczenia nadal są utrzymywane.

Background

Laboratoria badawcze wojskowe ścigają się z integracją systemów naprowadzania napędzanych AI w broni nowej generacji. Te pociski miałyby używać uczenia się przez wzmacnianie, aby dostosowywać trajektorie w trakcie lotu w oparciu o zakłócanie radarów i przeciwdziałania. Kraje z zaawansowaną infrastrukturą AI mogłyby wdrożyć takie systemy, zanim ramy etyczne lub prawne nadążą za postępem.

Systemy AI obecnie nie posiadają zintegrowanej fuzji czujników, mocy obliczeniowej na brzegu sieci ani architektury kontroli bezpieczeństwa potrzebnej do wykonania w pełni autonomicznych hipersonicznych pocisków manewrujących, które mogą dostosowywać się w trakcie lotu do nieprzewidywalnych zagrożeń, zmieniać trasę na nowe cele i unikać szkód ubocznych bez jakiegokolwiek udziału człowieka w pętli decyzyjnej. Trwające programy Pentagonu i DARPA, takie jak GAMBIT i HAWC, zademonstrowały AI wspomagane naprowadzanie i retargetowanie w fazie terminalnej, jednak wszystkie operacyjne starty wciąż wymagają ludzkiej zgody na start, przerwanie lub ostateczne zaangażowanie. [ŹRÓDŁO: U.S. Defense Advanced Research Projects Agency — https://www.darpa.mil]