Czy AI może wykryć zdradę na podstawie zmieniających się wzorców w danych dostępnych dla współmałżonka ?

Obecnie AI nie jest w stanie wiarygodnie wykryć zdrady poprzez analizę cyfrowych śladów współmałżonka. Narzędzia do rozpoznawania wzorców mogą wskazywać nietypowe rytmy komunikacji lub dane lokalizacyjne, jednak sygnały te nie stanowią definitywnego dowodu i mogą wynikać z innych przyczyn. Masowa inwigilacja prywatnych urządzeń budzi poważne obawy dotyczące prywatności i etyki, a większość jurysdykcji uznałaby takie monitorowanie za bezprawną ingerencję. Badania koncentrują się natomiast na analizie opartej na zgodzie w celu poradnictwa partnerskiego, a nie na ukrytym wykrywaniu.

Background

Current AI systems trained on large behavioral datasets can detect shifts in timing, frequency, or geolocation that deviate from an individual’s established norms; however, these pattern-recognition models are not validated instruments for inferring adultery. Studies show such models often suffer from high false-positive rates, mistaking benign variations for evidence of infidelity. Ethical and legal analyses consistently warn that covert surveillance—even when technically feasible—violates wiretap statutes and data-protection regulations in most jurisdictions. Consequently, research pivots toward consent-based analytics intended for couples therapy rather than surreptitious monitoring. Privacy scholarship underscores that consent, transparency, and proportionality must guide any deployment of personal-data analysis in intimate relationships.